“Het was een bijzonder jaar, op een goede manier. Van binnen en van buiten ben ik een andere man geworden, mijn leven is volledig omgegooid. Ik kan mezelf nu ondernemend noemen: ik volg de cursus Bedrijfshulpverlening, speel twee keer per week volleybal en pak veel meer fysieke klussen aan op mijn werk. Tegenwoordig pak ik met enthousiasme de schop en werk ik hard mee met mijn collega’s. Alles gaat tien keer makkelijker. Het verbaast me nog steeds hoe mijn lichaam is veranderd. Af en toe denk ik: wie is die man in de spiegel? Mijn eigen zus herkende me niet eens meer. Wie is dat, vroeg ze. Bizar hè?
Ons hele gezin is in de transformatie meegegaan. Mijn vrouw heeft een nieuwe baan en gaat een opleiding volgen, mijn dochter heeft haar scooterrijbewijs gehaald, een vast contract gekregen bij haar werk en is gaan paardrijden. We voelen ons goed, durven meer en zijn veel actiever geworden. We gaan zelfs samen winkelen. Maar het allermooiste: we zijn vooral veel hechter geworden. Zelfs het samenzijn als man en vrouw, het seksuele stuk, is enorm verbeterd.”
Zijn vrouw Els bevestigt dit allemaal enthousiast en vertelt dat hij vooral emotioneler is geworden. “Hij kon voorheen best wel bot doen. Nu
Nico na de operatie
is hij ontzettend lief, voor ons, maar ook voor zichzelf. Er is veel gebeurd in zijn hoofd. Zijn muur is letterlijk en figuurlijk omgevallen. We zijn daardoor dichter naar elkaar toe gegroeid. Hij leeft zich beter in, ook in zijn dochter Matanja. Zij belt nu vaker met haar vader om steun te zoeken. We zijn veel bewuster geworden van de mooie en positieve dingen in ons leven.”
Nico: “Tegenwoordig stop ik wel kussentjes onder mijn kont. Ik heb geen zitvlees meer. Onze meubels zijn zo doorgezakt, dat ze aan vernieuwing toe zijn. Komende zomer gaan we daar werk van maken. Met mijn rug en heup gaat het ook goed. Af en toe heb ik nog last, maar dan heb ik verkeerd gezeten. Op mijn Fitbit (horloge met gezondheidsfuncties) kan ik zien dat ik soms wel 20.000 stappen op een dag loop. Omdat ik weer fit ben, wil ik weer bloed gaan doneren. Dat was nog een wens van me. Daar vertelde ze me dat ik een sporthart heb.
Een jaar terug kon ik mijn eigen teennagels nog niet eens meer knippen. Nu zet ik met gemak mijn voet op de hoge tafel om mijn veters te strikken. Ik kan weer knielen en mijn benen over elkaar heen slaan. En wist je dat je tandvlees ook slinkt? Ik moest een nieuwe bril en een nieuw kunstgebit aanschaffen, omdat deze niet meer pasten. En koud dat ik het heb! Ik draag tegenwoordig pyjama’s in bed en zelfs bedsokken als het vriest. Mijn eetpatroon en smaak zijn ook veranderd. Gelukkig heb ik nog nooit een dumping gehad. Vette en zoete etenswaren kan ik niet meer verdragen. Brood, kibbeling, lekkerbekjes, vanillevla en appelmoes eet ik nooit meer. Wel pasta met pesto, terwijl ik dat nooit lustte. Een vervelende bijwerking voor mijn gezin: mijn scheten zijn veranderd. Die zijn niet om te harden en de geur krijg je de kamer niet uit.
De buitenwereld kijkt anders naar me. Ook al doe ik hetzelfde werk en ben ik dezelfde persoon, mensen behandelen me nu anders, positiever. Prima natuurlijk, maar dat hadden ze voorheen ook best mogen doen. Het zegt iets over die ander. Ik hoop dat ik als man een inspirator wordt voor anderen om dit traject op te pakken. We moeten ons niet schamen en vooral over deze worstelingen gaan praten. Laatst kwam een man mijn oude grote-maten-kleding ophalen en vroeg hoe ik het voor elkaar had gekregen om zoveel af te vallen. Ik heb alles open en eerlijk met hem gedeeld en vervolgens heeft hij besloten om ook die stap te zetten. Mooi, toch? Ik raad het iedereen aan. Mijn leven is er enorm op vooruit gegaan.
Nico Van Haaren (51), -66 kg
