Na de eerste voorlichtingsavond dacht ik: “Nee, nee, nee…ik ga zeker geen operatie doen. Ik ben pas 25, ik moet dit zelf kunnen!” Maar door veel met mensen over mijn probleem te praten (van de huisarts tot bekenden die de operatie al wel hadden gedaan) wist ik me over mijn angst en weerstand voor de operatie heen te zetten. “Ik ben dan misschien pas 25, maar als dit goed uitpakt, heb ik er de rest van mijn leven profijt van”, dacht ik. Uiteindelijk kwam ik in april 2015 bij de screening in Amsterdam terecht. Ik kreeg een positief advies en ging het operatietraject in. Op de allereerste dag van de groepsbijeenkomsten dacht ik: “Oke Anchrit, even doorbijten nu… je kent deze mensen niet, je wil deze mensen niet kennen, maar het hoort er nu eenmaal bij!” Na het eerste uur was ik om. Wat fantastisch om met een clubje mensen bijeen te komen die allemaal hetzelfde probleem hebben als jij. Eindelijk iemand die begrijpt wat er in je hoofd omgaat, wat je denkt en hoe je je voelt. Natuurlijk word ik gesteund door mensen uit mijn omgeving, maar niemand weet precies wat je voelt en meemaakt. Deze lieve mensen wel!
Op 17 augustus 2015 ben ik geopereerd. Ik ben nog nooit zo bang geweest, ik was nog nooit geopereerd en wist zeker dat het bij mij natuurlijk mis zou gaan. Gelukkig was iedereen, van verpleegkundige tot arts, ontzettend lief en de operatie was voorbij voordat ik er erg in had (letterlijk…zo’n narcose doet wonderen!). Ik had me druk gemaakt om niets. Ik heb nog een kleine week flink veel pijn gehad, dat viel me wel even tegen. Maar na een week begon het opbouwen en kon mijn nieuwe leven beginnen. Ik ben nu ruim 3 maanden verder en al meer dan 25 kilo kwijt. Ik ben er natuurlijk nog lang niet…maar ik heb nog geen seconde spijt van mijn beslissing en ben ontzettend blij dat ik heb doorgezet. Op naar de volgende 25 kilo!
Anchrit Edelaar
