Mensen herkennen me soms niet. Laatst kwam ik een oud-collega tegen, ik riep haar naam, ze keek me aan en fietste door. Ze herkende me gewoonweg niet. Ben je ziek? Dat krijg ik ook veel te horen. Het voelt een beetje dubbel. Als ik nu de foto’s bekijk, word ik treurig en begrijp ik het wel beter. Ik zie er dus echt anders uit. Toch ben ik dezelfde Bianca, alleen met meer zelfvertrouwen. Ik laat mezelf niet meer aan de kant schuiven. Voorheen ging ik zelf wel aan de kant.
Transformatie
Het was een pittig jaar. Er zijn veel dierbare mensen in onze omgeving overleden. Als ik niet was geopereerd, was er waarschijnlijk 10 tot 20 kilo extra bij. Mijn leven is behoorlijk veranderd. Omdat je zelf een transformatie in gang zet, verandert ook je omgeving. Er zijn mensen die met je mee bewegen en er zijn mensen die dat niet kunnen. Je sociale omgeving wordt daardoor anders. Sommige vrienden verschuiven naar de achtergrond. Dat is ergens teleurstellend, maar ik ben blij dat ik mezelf staande kan houden, dat ik me durf uit te spreken en dat ik sterk genoeg ben om deze omslag aan te kunnen.
Mijlpaal
Na mijn operatie waren er een aantal lastige momenten. Mijn eetpatroon was anders, daar moest mijn lijf aan wennen. Ik heb in paniek op de wc gezeten, met pijn in mijn buik en vreselijke verstopping. Ik wist niet waar ik het moest zoeken. Fysiek ben ik alleen maar opgeknapt. Een week na de operatie stopte ik al met de bloeddrukpillen. Ik heb veel meer energie, ik beweeg makkelijker en ik heb een betere weerstand. Ik ben niet ziek geweest. Afgelopen jaar kon ik de Praagse burcht in een adem omhoog klimmen. Dat was een emotioneel moment. Maar misschien wel belangrijker: even naar boven, even iets pakken, al die kleine dagelijkse bewegingen, die geen sport zijn, zijn zoveel makkelijker. Daar had ik voorheen geen energie voor. Kleding kopen was een van mijn mijlpalen afgelopen jaar. Dat je in de winkel nog een maatje kleiner moet dan je dacht, zo blij. En ik weeg onder de 100, niet meer in de drie cijfers, de morbide obesitas is eraf. Goud waard allemaal!
Bijwerkingen
Uiteten doen we nog gewoon. Ik neem dan een voorgerecht i.p.v. een hoofdgerecht. En op een festival, eet ik een halve, in plaats van een hele hamburger. Een keer ben ik ziek geweest van ananas, maar verder kan ik alles eten. En als iets niet helemaal lekker valt, stop ik gewoon. Ik zit zoveel beter in mijn vel. Ik sleep letterlijk en figuurlijk al die ballast niet meer met me mee. Sommige mensen zeggen dat ik het tien jaar eerder had moeten doen, maar toen was ik er gewoonweg nog niet aan toe. Bijwerkingen heb ik amper gehad. Wel haaruitval. In het ergste geval zet ik een pruik op. Daar kan ik prima mee leven. Of ik neem dreadlocks, die staan namelijk nog op mijn verlanglijstje. Ik ben echt heel blij met mijn verandering. In een restaurant sta ik nu op om iemand gedag te zeggen. Een jaar terug zou ik zijn blijven zitten, te bang om niet tussen de stoelen door te passen. Die gedachte vliegt nog steeds door mijn hoofd als ik moet gaan zitten: gaat dit wel of niet. Die angst zit diep geworteld in het systeem. Mijn zelfbeeld is nog in verandering. Als ik nu foto’s zie, denk ik: hey, dit ben ik. Dan zie ik een leuk hoofd. Mijn lijf is er al, maar mijn hoofd is nog onderweg.
Bianca van Dongen
